|
Geschreven door Anja
|
|
woensdag, 01 april 2009 22:30 |
Hoi allemaal,
Afgelopen zondag zijn Loes, Saar, Benjamin en ik, Arthur, weer eens samen gaan wandelen. Natuurlijk waren onze baasjes, Toos en Anja, erbij. Ik loop tegenwoordig bijna iedere dag op dat veld. Voorheen liepen we op een ander veld, maar dat is nu omgeploegd....
Nu had mijn vrouwtje al een keer 11 herten zien komen op het veld.
Het blijkt dat de Hollandse hout grenst aan het veld, er loopt wel een smal slootje als scheiding tussen. Zelf zag ik ze wel, maar ze waren zover weg, dat ik er niet naar toeging. Ik ben dan wel groot, maar toch een angsthaas, mijn vrouwtje ging terug. Ik koos eieren voor mijn geld en ging met het vrouwtje mee. Maar afgelopen zondag gingen Mama Loes en tante Saar het bos in, zij roken blijkbaar de herten.
Op een gegeven moment zagen Benjamin en ik er 2 het veld opkomen,waarschijnlijk opgejaagd door de andere twee. Nou ons motto is: 'samen zijn wij sterk', dus onze baasjes konden roepen wat zij wilde, maar wij gingen lekker samen achter de 2 herten aan. De herten waren sneller dan wij. Het gevolg was wel dat wij onze baasjes kwijt waren. Benjamin en ik gingen terug, alleen Benjamin had eerder door waar zijn vrouwtje was. Benjamin heeft ook veel eerder door wat de bedoeling is op onze hondencursus. Bv. apporteren snap ik nog steeds niets van, hij wel, ook vooruit snapte ik voorheen wel, maar nu blijf ik liever naast mijn vrouwtje zitten.
Ik zag op een gegeven moment wel de auto's staan, maar geen baasje. Uiteindelijk hoorde ik wel iemand roepen en ben die richting opgelopen, maar had nog steeds niet door waar ze waren. Mijn baasje riep gelukkig nogmaals en ik vond ze. Ik ging eerst maar naar Toos,want ik wist niet of mjn vrouwtje boos was, dom he. Daarna ging ik toch maar naar mijn vrouwtje en ik kreeg toch een koekje.
Weten jullie tante Saar had hetzelfde gedaan, zij was naar mijn vrouwtje gegaan, maar werd aan de riem gedaan, ik lekker niet. Ik was na dit avontuurwel heeeeeeeeeeeeeel erg moe en heb de rest van de middag geslapen.
Poot van Arthur en misschien tot ziens!
Anja
|
