|
Geschreven door Anja
|
|
zondag, 30 maart 2008 22:36 |
Een week of 3 geleden zijn wij ontwormt.
Nou wij hadden daarna een extraatje voor ons vrouwtje buiten in de tuin neergelegd. Ja, een worm van ca. 11 cm. Daar wij regelmatig soort genoten bij ons thuis krijgen om op te passen en er een grote kans was dat wij de eitjes doorgegeven hadden heeft ons vrouwtje de anderen gebeld.
Ze moest voor ons weer pilletjes gaan halen bij de dierenarts, want wij moesten 2 weken later weer ontwormt worden. Het gevolg van het bellen was, dat ze voor nog 4 andere baasjes pilletjes mee kon nemen. Inmiddels zijn wij weer ontwormt en heeft ze niets extra's meer gezien van ons. Ik,Arthur, heb ontdekt waar het afval in gegooid word en probeer dan ook regelmatig het deksel van de prullenbak te openen, helaas krijg ik deze steeds weer op mijn neus,dan geef ik het maar op.
Ook zijn wij het vrouwtje aan het uittesten of de dingen die ons verboden waren toen we nog kleiner waren nu wel mogen.
Dit b.v.door weer tegen het aanrecht te gaan staan, om te kijken of daar misschien iets lekkers ligt, helaas worden we soms betrapt als we ertegenaan staan en schrikken we als we in ons nekvel worden gepakt, maar we blijven het proberen hoor, wie weet lukt het eens.
Ook luisteren we niet altijd meer als we geroepen worden na het spelen om naar huis te gaan. Eentje is dan al wel gekomen en zit aan riem,de ander heeft nog geen zin, maar helaas zij loopt gewoon weg terwijl diegene aan de riem steeds achterom kijkt naar de ander en al wat lekkers heeft gehad.
Uiteindelijk komt de ander ook naar zijn broer en vrouw,helaas krijg je dan geen lekkers meer. We lopen ook regelmatig langs het spoor en als er een trein rijdt probeer ik,William, deze bij te houden, helaas het lukt mij nu nog niet, maar wie weet als ik echt groot ben misschien wel.
Soms vliegt bij ons de vlam in de pan,dit vooral binnen, andere mensen en honden die hierbij aanwezig zijn schrikken ervan en zorgen dat ze uit de buurt zijn. Ons vrouwtje kjkt alleen maar en als het over is zijn wij zo moe, dat we samen op de bank gaan liggen uitrusten.
Zo zie je maar, soms kunnen we niet met elkaar, maar zeer zeker niet meer zonder elkaar.
Groetjes van Arthur en William
|