DelliStore

Eindelijk schrijft mijn vrouwtje weer iets over mij, Arthur. Weten jullie al dat ik mijn eigen dekbed mee naar buiten moet nemen?
Het ligt normaal op mijn bank. Maar jullie denken toch niet dat ik, ja ik ben tenslotte een Koningspoedel, in de tuin zomaar op de stenen ga liggen. Dus iedere ochtend is het hetzelfde liedje, ik trek het dekbed van de bank en neem het mee de tuin in. Ik blaf nogal veel in de tuin, ja zodra ik iets hoor moet ik mij toch ook laten horen, maar mijn vrouwtje vindt dit niet zo leuk geloof ik. Zij stuurt mij dan ook regelmatig naar binnen en doet de deur op een korter haakje, zodat ik er niet meer uit kan. Nu had ze dat van de week ook gedaan en wat denk je laat ze mijn dekbed buiten liggen. Gelukkig kon ik er net bij en heb het dus zelf maar naar binnen getrokken en in de kamer gelegd, zodat ik daar ook niet op het laminaat hoefde te liggen.
 
Vorige week is ze met mij weer eens naar zo'n nare man geweest, ja ik kom er wel heel vaak en vind het niet leuk bij hun.
Moesten we eerst nog even wachten, ik klom bijna bij mijn vrouw op schoot. Moest ik ook nog even op een grote plaat gaan zitten, dit bleek een weegschaal, ik woog ruim 29 kg. Komt er een assistente binnen en zegt direct: Hoi Arthur, ja ze kennen mij daar zo goed en de naam van mijn vrouw veel minder. e assistente werd erg rood toen mijn vrouw iets zei, maar ze konden er wel om lachen. Even later gingen we de speekkamer binnen, gelukkig keek de dokter op een afstand en zag toen al dat ik een oogontsteking had, maar ik kreeg wel een lekker koekje en een aai van hem.

Eigenlijk wilde ik in eerste instantie het koekje niet aannemen, maar hij zakte door zijn knietjes en sprak heel lief tegen mij, toen ging ik over stag. Inmiddels weet ik ook al, dat als we weer bij de balie staan ik er met mijn voorpoten tegenaan moet gaan staan, want dan krijg ik weer een koekje. Als we weer buiten zijn ga ik er direct plassen, want andere honden moeten natuurlijk weten dat ik er geweest ben. Thuis gekomen kreeg ik zalf in mijn ogen. De eerste paar dagen vond ik het fijn en bleef dan ook heel lief staan.

Volgens mij was het na een dag of 3 over. Ja, denk je dan dat ik het nog wil,als mijn vrouw dan weer aankomt met dat tubetje in haar hand ga ik lekker in de bench of onder de trap in mijn mand. Helaas ze weet me er altijd weer uit te halen. Misschien heeft ze wel gelijk en moet het nog een paar dagen doorgaan nadat het al over is. Ik weet niet precies wat er nu gaande is, maar de kamer wordt een klein beetje verbouwd.
Zodra ik weet wat er allemaal gebeurd is, horen jullie weer van mij.

Poot en een blaf van mij, Arthur